Napady paniki z agorafobią



Agorafobia

W domu najbezpieczniej, to hasło przewodnie większości osób cierpiących

z powodu zaburzenie lękowego zwanego agorafobią.

Termin agorafobia wywodzi się od greckiej nazwy agora, czyli rynek, miejsce zgromadzeń ludzi.

 

 

W agorafobii lęk i unikanie dotyczy miejsc, z których w wydostanie się lub uzyskanie pomocy wydaje się być utrudnione (Butcher, Hooley, Mineka, 2017).

 

 

Osoby cierpiące na to zaburzenie obawiają się przebywania na otwartych przestrzeniach (centra handlowe, mosty) lub przebywania w zamkniętych pomieszczeniach, zatłoczonych miejscach, takich jak sklepy, kino czy koncerty. Utrudnione może być korzystanie z komunikacji oraz stanie w kolejce czy korku. Zazwyczaj osoby z tego rodzaju lękiem obawiają się także samotnego przebywania poza domem. Obawy dotyczą wystąpienia objawów paniki, lęku czy innych zawstydzających objawów, takich jak nietrzymanie moczu, a także, u osób starszych, obawy przed upadkiem.

Konsekwencją lęku i niepokoju, pojawiających się w większości wymienionych sytuacji, jest unikanie (APA, 2015). To bardzo ważny objaw, ponieważ osoby doświadczające tego typu trudności są przekonane, że to jedyny sposób poradzenia sobie z objawami, a skutek jest niestety odwrotny. Dzieje się tak, ponieważ im rzadziej wchodzą w sytuacje wzbudzającą lęk, tym silniejsze stają się objawy.

Ważnym mechanizmem leczenia jest tzw. habituacja, czyli zjawisko polegające na pewnego rodzaju przyzwyczajaniu się do lęku, która z czasem zmniejsza swoje natężenie w wyniku ekspozycji na te sytuacje. Pacjent konfrontuje się z kolejnymi sytuacjami wzbudzającymi lęk, zaczynając od tych, które powodują najmniejszy dyskomfort (Popiel, Pragłowska, 2008). Wszystko odbywa się w zgodzie z potrzebami i możliwościami osoby doświadczającej lęku. Ważnym kryterium rozpoznania agorafobii jest czas trwania - w tym wypadku jest to minimum sześć miesięcy (APA, 2015).

Początkowo unikanie może dotyczyć tylko kilku sytuacji, na ogół jednak zaczyna obejmować również te, które początkowo nie wzbudzały niepokoju czy lęku.

 

W bardzo ciężkich przypadkach agorafobia może prowadzić do uwięzienia w domu, a poprzez to - do istotnego cierpienia i trudności w funkcjonowaniu w sferze społecznej i zawodowej (APA, 2015).

 

Agorafobia bywa konsekwencją zaburzenia panicznego, są jednak osoby, które nie doświadczają paniki, dlatego też może oba zaburzenai traktować, jako dwie odrębne trudności.

Terapia agorafobii w podejściu poznawczo-behawioralnym składa się z dwóch równie istotnych elementów. Z jednej strony rozpoznajemy obawy, tzw. automatyczne myśli, które powodują strach przed pewnymi sytuacjami. Ta część pracy, zwana jest terapią poznawczą. Z drugiej strony pracujemy nad zmianą zachowania poprzez ekspozycję, zgodnie z tym co zostało wyżej opisane. W przypadku dużego nasilenia objawów włączone zostaje leczenie farmakologiczne.

 

American Psychiatric Association (2015). Kryteria diagnostyczne z DSM-5 DESK REFERENCE. Wrocław: Edra Urban&Partner.

Butcher, J., Hooley, J., Mineka, S. (2017). Psychologia Zaburzeń. Sopot: GWP

Popiel, A., Pragłowska, E. (2008). Psychoterapia Poznawczo-Behawioralna, teoria i praktyka. Warszawa: Paradygmat


 


Poznawczy model napadu paniki wg M.D.Clarka

Przenieś terapię do domu

Terapia w zaciszu domu, w dogodnym dla Ciebie terminie. Dyskretnie i profesjonalnie.

Umów się na wizytę online
Masz pytania? Napisz.
MyWay - Specjalistyczna Klinika Psychoterapii i Psychiatrii Online
* pola wymagane

Informacje o cookies

Informujemy, iż w celu optymalizacji treści dostępnych w naszym serwisie, dostosowania ich do Państwa indywidualnych potrzeb korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies użytkownik może kontrolować za pomocą ustawień swojej przeglądarki internetowej. Dalsze korzystanie z naszego serwisu internetowego, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje stosowanie plików cookies.

OK, rozumiem i akceptuję