Napady paniki z agorafobią


Agorafobia

 

W domu najbezpieczniej, to hasło przewodnie większości osób cierpiących

z powodu zaburzenie lękowego zwanego agorafobią.

Termin agorafobia wywodzi się od greckiej nazwy agora, czyli rynek, miejsce zgromadzeń ludzi.

 

 

 

Osoby cierpiące na to zaburzenie obawiają się przebywania na otwartych przestrzeniach (centra handlowe, mosty) lub przebywania w zamkniętych pomieszczeniach, zatłoczonych miejscach, takich jak sklepy, kino czy koncerty. Utrudnione może być korzystanie z komunikacji oraz stanie w kolejce czy korku. Zazwyczaj osoby z tego rodzaju lękiem obawiają się także samotnego przebywania poza domem. Obawy dotyczą wystąpienia objawów paniki, lęku czy innych zawstydzających objawów, takich jak nietrzymanie moczu, a także, u osób starszych, obawy przed upadkiem.

Konsekwencją lęku i niepokoju, pojawiających się w większości wymienionych sytuacji, jest unikanie (APA, 2015). To bardzo ważny objaw, ponieważ osoby doświadczające tego typu trudności są przekonane, że to jedyny sposób poradzenia sobie z objawami, a skutek jest niestety odwrotny. Dzieje się tak, ponieważ im rzadziej wchodzą w sytuacje wzbudzającą lęk, tym silniejsze stają się objawy.

Ważnym mechanizmem leczenia jest tzw. habituacja, czyli zjawisko polegające na pewnego rodzaju przyzwyczajaniu się do lęku, która z czasem zmniejsza swoje natężenie w wyniku ekspozycji na te sytuacje. Pacjent konfrontuje się z kolejnymi sytuacjami wzbudzającymi lęk, zaczynając od tych, które powodują najmniejszy dyskomfort (Popiel, Pragłowska, 2008). Wszystko odbywa się w zgodzie z potrzebami i możliwościami osoby doświadczającej lęku. Ważnym kryterium rozpoznania agorafobii jest czas trwania - w tym wypadku jest to minimum sześć miesięcy (APA, 2015).

 

 

"W agorafobii lęk i unikanie dotyczy miejsc, z których w wydostanie się lub uzyskanie pomocy wydaje się być utrudnione".
(Butcher, Hooley, Mineka, 2017).

 

Początkowo unikanie może dotyczyć tylko kilku sytuacji, na ogół jednak zaczyna obejmować również te, które początkowo nie wzbudzały niepokoju czy lęku.

 

 

"W bardzo ciężkich przypadkach agorafobia może prowadzić do uwięzienia w domu, a poprzez to - do istotnego cierpienia i trudności w funkcjonowaniu w sferze społecznej i zawodowej"

(APA, 2015).

 

 

Terapia agorafobii w podejściu poznawczo-behawioralnym składa się z dwóch równie istotnych elementów. Z jednej strony rozpoznajemy obawy, tzw. automatyczne myśli, które powodują strach przed pewnymi sytuacjami. Ta część pracy, zwana jest terapią poznawczą. Z drugiej strony pracujemy nad zmianą zachowania poprzez ekspozycję, zgodnie z tym co zostało wyżej opisane. W przypadku dużego nasilenia objawów włączone zostaje leczenie farmakologiczne.

 

Agorafobia bywa konsekwencją zaburzenia panicznego, są jednak osoby, które nie doświadczają paniki, dlatego też może oba zaburzenia traktować, jako dwie odrębne trudności.

 

 

Literatura:

 

American Psychiatric Association (2015). Kryteria diagnostyczne z DSM-5 DESK REFERENCE. Wrocław: Edra Urban&Partner.

Butcher, J., Hooley, J., Mineka, S. (2017). Psychologia Zaburzeń. Sopot: GWP

Popiel, A., Pragłowska, E. (2008). Psychoterapia Poznawczo-Behawioralna, teoria i praktyka. Warszawa: Paradygmat


 


Poznawczy model napadu paniki wg M.D.Clarka

Przenieś terapię do domu

Terapia w zaciszu domu, w dogodnym dla Ciebie terminie. Dyskretnie i profesjonalnie.

Umów się na wizytę online
Masz pytania? Napisz.
MyWay - Specjalistyczna Klinika Psychoterapii i Psychiatrii Online
Kod captcha
* pola wymagane

Nasza strona korzysta z cookies. Jesli wyrażasz na to zgodę kontynuuj przeglądanie. 

OK, rozumiem i akceptuję